Een vergeten opname

Als gevolg van gebrek aan tijd en tegenwerkende hardware kom ik er momenteel niet meer aan toe, maar in een recent verleden heb ik mijn eerste stappen op het gebied van home recording gezet. Met behulp van een simpele setup bestaande uit een Mac met Logic 9, een microfoon met extra ingang voor instrumenten en een midi controller voor het aansturen van software instrumenten, probeerde ik mijn muziek te vereeuwigen.

“Nou, waar zijn al die geweldige opnames dan!” zul je misschien zeggen, en dan heb je gelijk. Ik trap steevast in de valkuil van de overvloed aan mogelijkheden die er is om een opname toch nog even van een kleine toevoeging te willen voorzien. Een effectje hier, een lijntje dubbelen daar, en uiteindelijk is er geen track die ooit af komt.

Gisteren werd ik met mijn iPhone op standje shuffle verrast door een track die wel af was. Althans, het betrof een liedje van begin tot eind. Nieuwsgierig keek ik op mijn scherm naar de titel van het liedje: “Testjuh”. Gravend in mijn geheugen kwam ik tot de conclusie dat het hier de allereerste take betrof van een opname die ik (uiteraard) nooit afgemaakt heb.

Al luisterend drong de vraag zich bij mij op waarom ik in vredesnaam zo ontzettend ingewikkeld doe bij het maken van opnames. Toegegeven, technisch rammelt deze opname behoorlijk. Er is sprake van achtergrondgeluid, de snaren rammelen en de microfoon wordt overstuurd. Maar het is wel een liedje, en ik was zelf verrast over het resultaat van deze eerste take. Geen extra effectjes, geen gedubbelde lijntjes, gewoon 1 gitaar en 1 zanglijn.

Is dit dan een typisch voorbeeld van less is more?

Stranger in this Town